Μια πιο τυχερή Ρεμεδιος

Την είχε δέσει με μια κορδέλα, γιατι κάθε πρωι που ξύπναγε, όταν την φίλαγε αυτή έπαιρνε ενέργεια από τα φιλιά του, και έτσι όπως ήταν αφηρημένη, με αυτή τη γλυκιά κούραση που νιώθεις άμα καμιά φορά παρακοιμηθείς, ξέχναγε αυτά που είχε μάθει στο σχολείο για το νόμο της βαρύτητας, και πέταγε ψηλά.
Μα μια μέρα εκείνος έφυγε, και το κορίτσι έλυσε την κορδέλα γιατί θα της άφηνε σημάδι στο πόδι και γιατί ήξερε ότι δεν χρειάζεται πια, κι έτσι την έβαλε στα μαλλιά της για να μπορεί αυτός να την βλέπει από μακριά, και να καταλαβαίνει ότι τον σκέφτεται, και ότι τον περιμένει να της δώσει κι άλλα φουσκωτά φιλιά, κι άλλα, κι άλλα ακόμα γιατί θέλει να φτάσει ως το πιο ψηλό σημείο του ουρανού.
Ο δάσκαλος πέρασε κι είπε ότι αυτός είναι ο νόμος της αδράνειας, αλλά αυτή ξέρει καλύτερα απο το να θυμάται τι λέγανε τα σκονισμένα βιβλία και ο ακόμα πιο σκονισμένος δάσκαλος.

Mou Aresei o Xeimwnas

When everything else has failed, and you're ready to start circulating fliers with old pictures of yourself offering rewards to whoever can find your long lost carefree hippie soul, then it is time to indulge in world's little certainties.
And you open the window and stretch yourself out and it is windy and the garden below has never seemed so deserted before.
And you suddenly realize you haven't felt alive for the last -you don't even know for how long. #It just seems long, really#
And you go out, it is so chilly your nose hurts and you dance around the street going to "work"*, just because it is cold, and you lose your hat and then you drink a hot coffee and it's winter at last.
And you're there in your office for just another day and this time you look out of the window, at the sky and the clouds and it looks like winter.
It just feels nice if something behaves as expected, even if it is just the weather.

*I ' ll explain the """" in another post, maybe.