Την είχε δέσει με μια κορδέλα, γιατι κάθε πρωι που ξύπναγε, όταν την φίλαγε αυτή έπαιρνε ενέργεια από τα φιλιά του, και έτσι όπως ήταν αφηρημένη, με αυτή τη γλυκιά κούραση που νιώθεις άμα καμιά φορά παρακοιμηθείς, ξέχναγε αυτά που είχε μάθει στο σχολείο για το νόμο της βαρύτητας, και πέταγε ψηλά.
Μα μια μέρα εκείνος έφυγε, και το κορίτσι έλυσε την κορδέλα γιατί θα της άφηνε σημάδι στο πόδι και γιατί ήξερε ότι δεν χρειάζεται πια, κι έτσι την έβαλε στα μαλλιά της για να μπορεί αυτός να την βλέπει από μακριά, και να καταλαβαίνει ότι τον σκέφτεται, και ότι τον περιμένει να της δώσει κι άλλα φουσκωτά φιλιά, κι άλλα, κι άλλα ακόμα γιατί θέλει να φτάσει ως το πιο ψηλό σημείο του ουρανού.
Ο δάσκαλος πέρασε κι είπε ότι αυτός είναι ο νόμος της αδράνειας, αλλά αυτή ξέρει καλύτερα απο το να θυμάται τι λέγανε τα σκονισμένα βιβλία και ο ακόμα πιο σκονισμένος δάσκαλος.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment